Beertje Koekepeertje

Wij hebben dit jaar afscheid moeten nemen van niet 1 maar 2 honden. Van onze Jack Russel Stuff van 15 wisten we dat het zou gaan gebeuren maar het verlies van onze Corgi Beer een paar weken geleden, kwam volledig uit de lucht vallen. In 3 dagen tijd van ogenschijnlijk gezonde hond tot een stille, grote leegte.

Al jaren was ik smoorverliefd op Corgi’s. Ze maakten me gewoon blij alleen al door hun aanblik. En dan die oortjes! Zo kwam Beer als 4 jarige bij ons binnengewandeld op nieuwjaarsdag in 2010. Zo van Marktplaats afgeplukt. Al is een Corgi laag bij de grond met zn korte pootjes, het blijft wel een herders type inclusief het bijbehorende stoere gedrag. Verder zijn het heuse drijfhonden, met name voor koeien. Bij gebrek aan koeien leefde Beer zich enorm uit op de paarden. Paarden buiten zetten of binnen halen? Beer was je maatje! Al miste hij vaak wat richting, het drijven (lees: opjagen) was hem op het lijf geschreven. Gelukkig trokken de paarden zich nooit zoveel van hem aan, wat Beer enkel fanatieker maakte. Alleen Fancy kon zich wezenloos irriteren aan zijn geblaf. Dankzij de korte pootjes stampt menige koe (en paard) over een Corgi heen maar het was niet altijd mis. Beer was dan een dagje wat ingetogener om vervolgens weer vol goede moed aan ‘het werk’ te gaan.

Op een ochtend wilde Beer niet opstaan. Later op de dag werd moest hij een beetje overgeven. Op zich niet iets waarbij ik direct aan de bel trek maar toen de dierenarts kwam opperde hij dat het beter was om foto’s te maken en bloed te trekken. De uitslag was nierfalen. Ondertussen ging Beer in rap tempo zienderogen achteruit en ook een infuus kon hem niet stabiliseren. Om hem onnodig lijden te besparen maakten wij een hartverscheurende beslissing… Het afscheid was mooi, met zijn 3-en samen met Beer. Een heftige ervaring voor Lucas maar door er open over te praten lijkt hij alles een goede plek te hebben kunnen geven. Natuurlijk hebben we Beer mee naar huis genomen. De honden schrokken van zijn levenloze lichaam, al had Muzby de dag ervoor zijn zorgen al geuit bij het steeds zieker wordende lijf van Beer. De honden hebben de kleine 24 uur die volgden regelmatig staan snuffelen. Ook de paarden hebben afscheid kunnen nemen. Ravi stond 5 minuten te snuffelen. Wie had dat gedacht?

Ook Muzby, onze Jack Russel, ging mee om Beer te begraven. Hij wilde telkens hem achterna springen, ook nadat zoon Lucas heel dapper het zand over zijn lichaam verspreidde. Verdrietig om te zien maar het is een proces en niet alleen voor mensen blijkt dus wel. Eenmaal begraven wilde Muzby hem weer opgraven. Onze andere hond Tinkie keek met afschuw naar de lege kruiwagen waarmee ik Beer naar zijn graf had gebracht. Ik voelde me een monster, kon ik maar uitleggen wat ik had gedaan. Gisterochtend liep onze Jack linearecta naar het graf van Beer. Hij stopte, snufte en liep weer weg. Het was kort maar zo duidelijk en hiermee voor hem ook afgerond.

Paarden en honden leven in het nu, daar kunnen wij mensen nog heel wat van leren. Zo lang ze in de gelegenheid zijn om afscheid te nemen, kunnen ze het ook snel afsluiten. Zo heb ik dat ook meegemaakt bij merries die hun veulen verloren hadden. Mijn verwerkingsproces moet nog beginnen maar we zijn dom om te denken dat dieren niet hun eigen proces hebben. Het verloop is dan misschien anders maar het is er absoluut.

Beer, onze babbelaar, onze Corgi die verzot was van tennisballen en zelfs met bal in zijn bek nog bleef blaffen 🙂

20170416_124942
20170315_154001
DSC_2813a
DSC_2290a
DSC_2347a
20170823_110220
20160217_095718a
20160217_095805a
20160217_095743a
20150809_122114a
20170301_141840
DSC_2977a
DSC_5774a
DSC_5218a
DSC_5211a
DSC_9495a
DSC_5209a
DSC_7877a