Een decenium geleden…

Op de dag af is het 10 jaar geleden dat ik gewapend met een mok straffe koffie nog voor dag en dauw naar de wei liep verderop in de straat. Ik wist dat Honor inmiddels geveulend moest hebben aangezien ze de dag ervoor al flink had gekegeld en mega aanhankelijk was.

Het gras knisperde onder mn voeten terwijl ik met mn blote benen door de wei liep. De vogeltjes fluiten dat het een lieve lust is. Wat wonen wij toch prachtig hier. Honderd meter voor me uit doemde een silhouette van een paard op. Zodra ik dichterbij kwam, piepte er een ‘klein’ hoofd achter mama vandaan. “Wie ben jij?” leek hij te vragen? “Wat kom jij doen?”. Ook goedemorgen!, antwoorde ik enthousiast, welkom op deze aardbol. Mijn hemel, dit was geen klein veulen maar een reus! Een prachtig, zelfverzekerd bruin hengst veulen stapt parmantig op me af voor nadere inspectie. Alsof het ‘zijn’ domein is waar ik zonder toestemming in ben gewandeld.

GVR, Grote Vriendelijke Reus, dat werd de bijnaam van Silas, zoals in het boek van Roald Dahl. En groot is hij gebleven! Als ik me niet vergis is hij inmiddels de 1.70m gepasseerd, een mega hoogte voor een raszuivere Tennessee Walker.Toen hij bijna 2 jaar was, trok Silas de grens over naar Nederland waar hij zijn puberjaren heeft beleefd aan de kust en groeide, groeide en groeide…. De laatste paar jaar leeft hij bij Kim en haar kudde paarden van EquiJoy.

Nog altijd even vriendelijk en groter als nooit tevoren. Silas blijft een Reus, Groot en Vriendelijk. Gefeliciteerd knul <3.

DSC_0137a
DSC_0131a
DSC_0135a
DSC_0139a
DSC_0283 copya
DSC_0314 copy
DSC_1293a
DSC_1876a
DSC_3199a
DSC_0892a
DSC_3547a
SONY DSC
SONY DSC