Een onvergetelijke ontmoeting met Shaman

27 juni 2009

De meest bijzondere ervaring op de Pryor Mountain range was toch wel de ontmoeting met Shaman. Van al de mustangs, de hengsten, de merries en hun veulens voelde ik me intens verbonden met Shaman; een oude, magere egaal gekleurde hengst die duidelijk zijn beste tijd had gehad. Toch raakte hij mijn hart en niet alleen tijdens ons verblijf daar in de Pryors op 8,822 feet hoogte.

De eerste keer dat ik hem zag bevond hij zich dicht bij de harem van Bolder. Snel pak ik mijn aantekeningen erbij om te kijken om welke paarden het gaat. 2 hengsten vlak bij elkaar waarvan 1 duidelijk met een harem. Ik lees dat Shaman de drachtige moeder van Bolder gestolen had uit Cloud zijn kudde. Shaman heeft Bolder altijd als zijn zoon beschouwd. Inmiddels was Shaman te oud om zijn eigen harem te leiden en leefde als solitaire hengst. Toch bevond hij zich verrassend dicht bij de harem van van Bolder zonder dat hij weggestuurd werd.

 

Ondanks dat ik me hondsberoerd voelde door hoogteziekte was ik gefascineerd van dit ogenschijnlijk unieke schouwspel. Toen Shaman bij de harem weg wilde lopen hield Bolder hem tegen. Wacht, wat?? Zag ik dit nu goed? Ja, het was echt waar. Bolder blokkeerde Shaman de doorgang om weg van de harem te stappen. De twee maakten zelfs lichamelijk contact en er straalde niets van vijandigheid uit, in tegendeel. Hoe bijzonder!

 

 

Later maak ik uit documentatie op dat Shaman Bolder pas op 5 jarige leeftijd heeft verstoten uit zijn harem. Dit is een uitzonderlijk lange periode dat een hengst een ‘zoon’ tolereert in zijn harem. Bolder heeft dit zelfde gedrag overgenomen van zijn vader en zal later ook zijn zonen langer dan de gebruikelijke 2 jaar in zijn accepteren in zijn harem.

 

De volgende ochtend gingen we op onderzoek uit. Langzaam begon mijn lichaam te wennen aan de hoogte. De hoofdpijn zakte, misselijkheid werd minder en ik kon zelfs wat koffie nuttigen. We troffen een groep Mustangs op een lager gelegen plateau. In deze periode van het jaar (juni) was er meer dan voldoende te eten waardoor de paarden er niet alleen rond en gezond uit zagen, maar er ook beduidend minder strijd was om voedsel. Terwijl ik geniet van het uitzicht tikt Oscar me tegen mijn schouder. “Daar glinstert iets”, zegt hij en wijst naar een merrie in de verte. Ik moest 2x met mijn ogen knipperen maar ik zag het toch echt goed. Het glinsteren was de nageboorte. Er was een veulen geboren! Gefascineerd aanschouwden we 1,5 uur lang een live film die zo in de documentaire serie van ‘Cloud’ zou passen. Van de merrie die haar veulen droog likt en stimuleert om op te staan tot Cloud die  aanvoelt dat dit (hengst) veulen een potentiele concurrent kan zijn en pogingen doet het veulen te doden waarbij één keer luid een schreeuw uit mijn mond ontsnapt uit angst dat Cloud slaagt in zijn poging. Gelukkig had ik de kracht van de harem onderschat en mislukte Cloud in zijn pogingen.

Ondertussen was ik mij er volledig van bewust dat we best op een uitzonderlijke, zo niet gevaarlijke, plek zaten. Ongeveer 50 meter achter ons stond Shaman, alleen en op de uitkijk leek wel. Zowel hij als ik leken zich volledig bewust van de situatie en het voelde alsof hij ons toestemming gaf om  ons te midden van deze kudde te bevinden. Want om ons heen begaven zich diverse harems (tenminste 4), een groep bachelor hengsten en de oude, wijze Shaman. Het is duidelijk dat het veulen een langzame start heeft. Nog altijd heeft het niet gedronken en het slaagt slechts kort om op de been te blijven. Ook de nageboorte is nog niet losgekomen bij de merrie die telkens weer gaat liggen. Meer dan ooit is het me duidelijk waarom het zo belangrijk is dat een veulen snel ter been moet zijn na de geboorte. De harem hengst heeft er zijn handen vol aan. Enerzijds het veulen uit de ‘klauwen’ van Cloud houden, anderzijds de bachelor hengsten niet uit het oog verliezen die nieuwsgierig aan de andere kant van de kudde het juiste moment afwachten om een merrie te stelen. Regelmatig kijk ik even achterom om te zien of Shaman nog altijd instemt met onze aanwezigheid. Plots is hij verdwenen. Met samengeknepen ogen speur ik de range af, waar is hij gebleven?

Dan zie ik hem ineens recht voor me in beeld. Het lijkt wel alsof hij zijn functie als ‘regisseur’ heeft neergelegd en zo de ‘filmset’ oploopt en zijn 1 minute of fame probeert te halen. Met ingehouden adem zie ik hem gevaarlijk dicht bij de harem komen met het pasgeboren veulen. Vol trots daagt hij de hengst uit en wanneer deze toehapt, zet Shaman het met gespitste oren het op een lopen.

 

 

 

Hij lijkt er gewoon plezier in te hebben! Ik prijs mezelf intens gelukkig dat ik dit allemaal zo maar mag aanschouwen en me een onderdeel voel van een magische wereld.

Rechts van ons nadert een harem met diverse veulens. Eén ervan is kreupel en heeft duidelijk een kwetsuur aan haar bekken. Zij zal de winter ongetwijfeld niet overleven. Ook dat is de natuur, mooi maar ook hard. Vol ontzag aanschouw ik haar doorzettingsvermogen om bij de harem te blijven terwijl ze echt pijn moet hebben.

Ons verblijf op de range is van veel te korte duur. Maar in amper 24 uur tijd heb ik al zoveel ervaringen opgedaan dat ik er nog lang mee bezig ga zijn om deze allemaal uit te schrijven. Ons reisgezelschap besluit echter te gaan en wij kunnen niet anders dan te volgen. Nog 1 blik over de range en met een klein botje van een overleden Mustang als herinnering neem ik voor altijd afscheid van deze unieke ervaring.

In de maanden die volgen, hou ik gefascineerd alle nieuwsberichten over de Pryor Mustang kudde in de gaten. Nog geen 3 maanden na ons bezoek heeft de BLM een round up aangekondigd. Bezorgd vraag ik me af of de oude Shaman in staat is om heelhuids beneden te komen, opgejaagd door helikopters. En ‘ons’ pasgeboren veulen? Een dag voor de round up bereikt ons het nieuws dat Shaman er niet meer is. Hij is gevonden bij de waterplaats vlakbij waar wij hebben overnacht. Verklaar mij maar voor gek maar deze wijze man, het paard wat een enorme diepe indruk op me heeft achter gelaten, wist wat er ging gebeuren en koos voor een waardiger einde. Nog altijd voel ik me intens verbonden met deze hengst die zoveel meer wijsheid in pacht heeft dan menig mens. Shaman werd 23 jaar.

DSC_9127a
DSC_9135a
DSC_9136a
DSC_9141a
DSC_9143a
DSC_9769a
DSC_9832a
DSC_9830a